مىكند ، و فرموده كه صاحب مدارك ( ره ) وجوب آن را بعيد ندانسته ، و ادلّه بر وجوب را نيز ذكر فرموده‌اند . و بخاطر فتواى اين جماعت به وجوب صلوات و درود بر آن حضرت ، مرحوم آية اللّه العظمى صاحب العروة الوثقى قدّس سرّه بعد از فتواى به استحباب اگر چه در اثناى نماز هم باشد ، فرموده‌اند كه احوط عدم ترك صلوات و درود بر آن حضرت است چه خود نام آن حضرت را ببرد يا از ديگرى بشنود ، و فرقى در اين حكم بين نام علمى حضرتش مانند محمد و احمد ، يا كنيه و لقب مانند ابى القاسم و مصطفى و رسول و نبى نيست ، بلكه ذكر آن بزرگوار اگر چه به ضمير هم باشد ، حكمش همين است كه گفته شد و نظر مبارك حضرت امام امت نيز همين است ، و جناب زرارة بن اعين كه يكى از اوتاد چهارگانه بناى فقه آل بيت عليهم السّلام است در خبرى صحيح از امام باقر عليه السّلام نقل مىكند كه فرمودند : صلّ على النّبى كلّما ذكرته او ذكره عندك في اذان او غيره . « 1 » درود و صلوات بر پيمبر مىفرستى در هر وقت كه ذكرش نمودى يا ديگرى در نزد تو آن حضرت را ياد كرد در اذان باشد يا غير اذان . و دربارهء ساير پيمبران عليهم السّلام نيز فتوا به استحباب صلوات هنگام ذكر اسماء شريفشان داده شده ، النهايه در صلوات بر آنها اول صلوات بر پيمبر اعظم اسلام و آل او فرستاده مىشود ، سپس بر انبيا ، مگر در ذكر نام حضرت إبراهيم عليه السّلام چنان كه در روايت آمده كه پيمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله شبى در مسجد نشسته با اصحاب ، حديث مىگفتند ، فرمودند :

--> ( 1 ) وسائل - خبر اول از باب 42 از ابواب اذان و اقامه .